ای انتهای قصه ی آدم ... سفر به خیر

اندوه جاودانی ماتم ... سفر به خیر

دیریست از هوای دلم کوچ کرده اید

از آسمان سرد نگاهم سفر به خیر

امروز صبح بغض دلم باز شد گریست

در کوچه های دغدغه و غم سفر به خیر

هرگز دل از نگاه شما بر نمی کنم

ای ماجرای عشق دمادم سفر به خیر

اینجا بهانه ایست شراب و انار و سیب

وسواس بی قراری آدم سفر به خیر

دیگر نه اشک و آه مجابم نمی کند

وقت است خون به باده ببارم سفر به خیر

من تا به آسمان خودت دوست دارمت...

حالا زیاد باشد و یا کم سفر به خیر

                                   علی جهانیان ۲/۸/۱۳۸۱