به وارثان کهریزک

دنیا نشسته بود...

             آرام و پر شکیب انگار دغدغه ی روز و شب نداشت.

انگار وسوسه ی روشن بهار

                             یا جنبش مکرر هفت آسمان نبود.

باور نمی کنید...

                          دنیا

                                     درون ویلچرش شعر می سرود.