امروز اول دی ماه است. همیشه می‌خواهم مثل فروغ راز فصل‌ها را بدانم. راز زمستان را، بهار و پائیز را.... رفتم ظهرالدوله. گورستانی که درآغاز هر فصل سری به آن می‌زنم تا به دیدار همیشه زندگان رفته باشم و فصل نو را با آنها آغاز کنم. جز من و او که سنگ قبرش را می‌بینید، دیگری هم بود، گرچه نوجوان بود و آگه از درد دلم زین فصل یخبندان نبود. چرا آمده بود؟ مگر با شعر فروغ هم می‌توان فال گرفت؟ لابد این نسل می‌داند که می‌تواند. ما خواندیم و به تماشاگه زلفش، دلمان شد، که بازآید و جاوید گرفتار بماند. این نسل می‌خواند و آنجا که او می‌گوید می‌رود! پرسیدم: عیبی ندارد عکست را بگیرم؟
گفت: از نیمرخ، نه!
آنچه درآمد تمام رخ سنگ فروغ بود با نیمرخ آنکه نشسته بود و فال فروغ می‌گرفت. روزگار غریبی است! نه؟

متن اصلی خبر...