زنگ می زند، دوباره باز پشت خط کسی نشسته است .

پشت خط کسی که مثل من از تمام لحظه هاش خسته است.

می نشینم اینطرف به گفتگو – آنطرف هنوز بی صدا –

داد میزنم : « بگو، بگو، برف آنطرف به کوهها نشسته است؟

جان تو بگو، فقط بگو، آسمان در آنطرف چه ریختی است؟

صاف و ساده مثل ماست ؟ یا به گیسویش ستاره بسته است؟

می شناسمت، صدا بزن - ای رفیق لحظه های بیکسی -

وعده هایمان هنوز جای خود؟ یا قرارهایمان گسسته است؟

ساکتی هنوز، دختر غزل، و میل میل تو ... ولی

یادتان بماند این طرف تا ابد دل کسی شکسته است . »

                                                                 « علی جهانیان 24/3/80 »